sherhaye my love man

  بغضي كه امانم را بريده بود وراه گلويم را بسته بود با اولين برف زمستاني خيال باريدن دارد .

  كاش پارو دستهاي تو بود كز با

م گونه هايم غم را پارو ميكرد .

با خيالت زير باران

راه رفتن را دوست دارم

با نگاهت خيس از آهنگ باران شدن

را دوست دارم

با تبسم هاي پر راز و نيازت

با نت بالا و پايين باران

رقص و پايكوبي هاي شبانه

را دوست دارم

با تو باشم هر دم و هر لحظه

لمس باران را دوست دارم

 از شهر خنده به سرزمين غم راه ؛فقط به اندازه كوچه باريكي است .

   از چشمان شوخ تو تا چشمان بغض دار من راه فقط به اندازه اشاره اي است تا من غرق چشمان مست تو شوم .

   فاصله از دستهاي هميشه گرم و استوايي تو تا دستهاي يخ زده من تنها پلي است كه با حركت دستهاي بهم مي رسد.

   از قلب متروك من تا بهشت قلب تو فاصله از...........

تو را در خويش مي‌جويم ودر بيگانه مي‌يابم
چرا اينقدر من خود را ز تو بيگانه مي‌يابم

تمام كوچه را گشتم سراغ ردِ پاي تو
ولي من كفشهايت را درون خانه مي‌يابم

كجا پا مي‌گذارم نيستي ـ انگار هم هستي ـ
نمي دانم چه تعبيري است اين افسانه مي‌يابم؟

تو ديشب خواب من بودي و مويت شانه مي‌كردم
سحر يك تار گيسويت كنار شانه مي‌يابم

تو را اين تا ز‌گي‌ها هر شب و هر روز مي‌جويم
تو را از شمع مي‌جويم وبا پروانه مي‌يابم

نشانت از تمام شهر مي‌گيرم و مي‌آيم
چه تفسيري است شهرِ عشق را ويرانه مي‌يابم

دل من سالها دنبال صياد نگاهت بود
گناهم چيست وقتي دام را بي دانه مي‌يابم
?
تو را آنقدرها جستم كه خود را نيز گم كردم
و اكنون آشكارا خويش را ديوانه مي‌يابم

سكوت و تنهايي خيالم را تنها با واژه هاي شعر و غزل پر ميكردم .

زندگي را به رقص الفاظ و اشارات گره زده بودم و با احساس و عاطفه در قالب گفتار اين روزهاي كسالت آور زندگيم را پر ميكردم .

از كجا ؛ چگونه و با چه وسيله ايي به شهر پر آشوب و ساكت دلم سفر كردي كه من غرق نگاه و مست خنده هايت شدم . مرا از ميان واژه گان عشق و سرور به دنياي خيال خودت رهنمون كردي و بعد با يك اشاره با يك تلنگر مرا در هم ريختي . در بهت و سرگرداني نه توان برگشت به دنياي شعر و غزل را دارم و نه گذشت از سر كوي تو .

چشمهايم را مي بندم و تمام مشق هايت را خط مي زنمو دوباره بر مي گردم به همان سر مشق هاي خودم و دوباره از نو مينويسم :زندگي زيبا ست عشق ابدي ست و دوست داشتن آغاز است .

و اين بار باور دارم كه خداحافظي هميشه پايان نيست بلكه زماني مي رسد كه بهترين شروع است ابتداي يك آغاز.

همراه اين خداحافظي دسته گل مريم را براي يادگاريدر طاقچه دلت مي گذارم كه هميشه تمام ذهنت از عطر گلها پر باشد و هميشه با هر خداحافظي ياد مريم ترا تنها نگذارد.

   شاید باور نکنی ولی به گذشته نگاه کردن و تداعی خاطرات گذشته شاید سخت ترین کار باشد . میخواهم یک بار دیگر چهره ات را در میان دو چشمانم  مجسم کنم .

  برای لحظه ای چشمانم را میبندم تا نگاهت در میان نگاهم بنشیند، ولی هر چه بیشتر جستجو میکنم کمتر ترا میابم.

  میخواهم یکبار دیگر گرمهای دستهایت را در میان دستانم حس کنم ، ولی نمیدانم چرا زمانیکه دستانم را میبندم و دوباره باز میکنم فقط یک مشت سردی در میان آنها می بینم .

  فکر میکنم زندگی فقط بازیست و ما نقش بازیگر را داریم . برای لحظه ای هر دو کودکی شدیم که با بازیگوشی از میان خانه های شطرنجی که با تکه گچ روی آسفالت زندگی ترسیم شده بود پریدیم،

  از شور و شوق خانه ها فقط می خندیدیم و با لبخند و چشمان مست بهم نگاه میکردیم.

  اکنون در خیالم مدتهاست که از این بازی خسته شدم .

  من وتو قرار بود آنقدر هم بازی باشیم که با هم خاطره بسازیم ، خاطره ای که در قلب هر دوی ما جاودانه باشد . شاید زمان کوتاه بود برای جاودانه بودن ، ولی همین مدت کوتاه برایم یک دنیا خاطره بهمراه داشت .

  من اکنون فقط به فردا می اندیشم . میدانم که فردا از امروز زیبا تر است . می اندیشم که تورا در لابه لای خانه هایش گم میکنم . فقط به این می اندیشم که خود م را در میان انبوه دیگران پنهان کنم تا دیگر هیچوقت و هیچ زمانی و در هیچ کجا نتوانیم همدیگر را ببینیم .

  به هنگام رفتنت عاشقانه هایم را روانت کرده ام

  به هنگام دیدنت بوسه ای را نثارت کرده ام

  شب بود ، غم بود و سکوتی مرگبار در آن شب جاری بود

  دوست داشتم این شب مرادرخودش برباید گویی هیچگاه وجودی ازمن نبوده

  آری در آن شب خفقان آور بود که من همواره

  از واهمه حرفی که شاید هیچ گاه گفته نشود بر خود می لرزیدم

  آری از همان موقع بود که بار سنگین حسرت را به دوش میکشیدم

  حسرت از بین برنده دوستت دارم های لطیف تورا

  حسرت در آغوش کشیدن وجود گرم و مطمئن تو را

  و اکنون که مدتها از آن شب خوف انگیز می گذرد

  باز هم سوالهایی است که در من شکل گرفته

  و هنوز هم بار سوالها و حسرتها را به دوش میکشم

  و باز هم میگویم به هنگام رفتنت عاشقانه هایم را روانت کرده ام

  یک قطره ، دو قطره ، سه قطره . . . . آهای آسمون گرفته داری چی کار میکنی ، نمی بینی چتر ندارم .

  - از خیس شدن نترس همش اشک چشامه ، بهش می ارزه بزار آروم ببارم

  ( یاد خودم می افتم وقتی میخوام بگیریم )

  بهش میگم باشه نگاه نکن بی سرپناهم با اشک بارونی چشات خیسم کن ، سبک شی ، بزار پناه من امروز بارون اشک تو باشه .

  نقاش زیبای طبیعت قلموش را می زنه تو رنگها قرمز ، زرد ، نارنجی کمی هم قهوه ایی قاطیش میکنه ، می کشه روی بوم سفید .

  روی سر درختها ، روی برگهای سبز شون خط میکشه . زردها را می تکونه پائین پاشون می ریزه . شاخه ها را کم کم لخت میکنه . دست به ترکیب گلها نمی زنه .

  سرخ و سفید ، یک کم سبزچمنی پای تموم درختاش علقهای تازه میکاره یک مشت بارون روی گلها می ریزه ، بعد گلبرگها را می تکونه تا شبنم روی گلها علفها را خیس بکنه .

  بوی نم بارون از توی بوم داره کلافه ام میکنه

  صدای آب را می کشه بازم شتاب داره ، نمی دونم این همه عجله آب برای چیه ؟ شاید می دونه راهش تا دریا خیلیه . . . .

  خاک توی نقاشی از قدمهای بارون حالا دیگه حسابی خیس شدن دست به خاکها نمی زنم آخه رنگشون هنوز تازه ست و خشک نشده . قلمو را می زاره کنار نگاه می اندازه به تابلوش یکهو یادش می افته

  توی تابلوی پائیزش یک چیزی کم داره .

  قلمو را برمیداره وسط آسمون ابریش یک دسته چکاوک با سینه های سفید می کشه که قصد رفتن دارن ، صداشون توی تابلو می پیچه با صدای گریه ابرها قاطی میشه مثل اینه که دارن ورود پائیز را فریاد می زنن .

  بازم خزون رسیده .

  داد می زنم آهای خدایی که داری نقاشی را می کشی گل مریم تو تابلوت کم نداری ؟

  قلمو را از اون بالا می ندازه .

  - خسته شدی خدایا ! !

  یک نفس عمیق میکشه عطر گل مریم و تو تابلوش جا می زاره .

در سایه روشن های خیالم در جستجوی گام های تو هستم .

در فراسوی مرز رویا ها ، در میان ابرهای سیال خیالم درانتظار تنفس تو می باشم .

به تو که یک روز آرام ، به آرامی یک خواب در شهر رویاهایم پا گذاشتی ، در دیدگانم جا گرفتی و تسخیر نا پذیر ذهنم را به اسارت خود گرفتی .

اکنون که چون زندانی در بند تو اسیر هستم چرا فراموشم کرده ای؟؟؟؟

اکنون که باید دستهای لرزان مرا بگیری چرا در یادم نیستی؟؟؟

من در میان امواج رود خانه ماهی قرمز کوچکی بودم که در جریان آب پیش می رفتم ، نه غمی از ماندن ونه اندوهی از مردن ، هر چه بود سکون بود و آرامش .

اما تو با تور ماهیگیری خود مرا در بندت گرفتی .

با دستان گرمت تن سرد مرا نوازش کردی و مرا در تنگ بلوری گذاشتی ، هر صبحگاه بر رویم لبخند میزدی و میرفتی .

تو مرا از آنهمه وسعت و عظمت آبها جدا کردی و در یک قفس شیشه ای گذاشتی ، اکنون که به هم صحبتی احتیاج دارم چرا یادم نمی کنی ؟؟؟

و باز هم می گویم که من در سایه روشن خیال در جستجوی گامهای تو هستم و هنوز هم همه روزه بازگشتت را در خیالم جشن می گیرم .

اگه می دونستم اینقدر نا مهربونی که تمام خاطرات خوش با هم بودنمون رو فراموش می کنی هیچ وقت دل به تو که مثل یه سراب یا شایدم یه طوفان بودی و اومدی زندگی آروم منو به هم ریختی نمی بستم .

اگه می دونستم با اومدن پاییز منم برای تو تبدیل به یه خزون همیشگی میشم هیچ وقت این جوری اسیر نمی شدم .

آره!! واقعا منم برای تو مثل برگای پاییزی زرد شدم و از بین رفتم . واسه همینه که دیگه توی قلب سیاهت جایی برا دختر عاشقی مثل من وجود نداره .

اما امیدوارم به روزی که بهارت برای کسی که به خاطرش من و عشقم رو نا دیده گرفتی خزون بشه و بیای تا یه بار دیگه زیر خرابه غرورت خرابه غرورم خراب بشه .

اگه يه نامه باشم
پر از پياماي خوب
كاشكي جوابم تو باشي
اگه يه عابر باشم
اسير طوفان شن
كاشكي سرابم تو باشي
پر از گناهم اگر رها شده بي خبر
كاشكي گناهم تو باشي
اگر تمام تنم
دو چشم خسته باشه
كاشكي نگاهم تو باشي
تو در من تب خوندني تب تند و فرياد
تو اصلا تمام مني ، يه سايه ي همسفر ، يه همزاد
تولد يك صدا يه فرياد
سكوت من شيشه اي صداي تو موندني
در من ، طلوع صدايي
تو مثل گل ساده اي نجيب و آزاده اي
اسمت ، صداي رهايي
صداي من رفتني
صداي ما موندني
مثل صداي هميشه
تو مثل گل ساده اي
نجيب و آزاده اي
حرفي ، براي هميشه

بیا برای یک بار هم که شده تصویر عشق را در ذهنمان ترسیم کنیم .

نمی دانم چگونه باید باشد نمی دانم عشق را مربعی تصور کنم که چهار زاویه آن مساوی است و یا مثلی که دو ضلع کینه و نفرت و یک ضلع محبت دارد و یا اصلا بهتر نیست او راخطی صاف پندارم که در انتها نقطه اشتراکی با هم تشکیل می دهند .....

ولی شاید بهتر این باشد که عشق را به شکل قلبی تصور کنم که من و تو هم زمان با هم از نقطه انتهایی آن شروع به دویدن کنیم و در بالای قلب دست در دست هم به درون حفره آن بلغزیم .

شاید بهترین شکل همین باشد ....

در جستجوی تو تمام شهز را گشته ام ، ولی انگار تو از ابتدا در شهرجایی نداشتی ...

در جستجوی آن دو چشمان تو در هر بازی سر کشیدم و در های بسته را کوفتم . ولی انگار نه انگار تویی وجود داشته ای.

با خودم فکر میکنم نکند تو در رویا بودی؟؟؟

شاید هم تو خواب شیرینی بودی که یک شب پاورچین پاورچین به شهر خوابم آمدی و آنگاه سحرگاهان از لبه یدیوارهای شهر همچون سایه خیال پر گشودی و رفتی ....

اما حالا با خود می اندیشم تو بودی تو واقعیتی بودی که نه در رویا ونه در خواب در حقیقت محض دیدمت .

اما اکنون نمیدانم کجایی؟؟؟؟؟

  خودمونیم خدا از روی تنهایی خودت یه کپی زدی برای من و بین تمام آدمهات منو رها کردی .

  نگفتی من که طاقتم مثل خودت نیست ..... صبر و تحمل من ، صبر و تحمل تو نیست ....

  حالا خودت هم کمکم کن تا این همه تنهایی رو تحمل کنم ....

  آخه خودت که میدونی خیلی تنهام .... بد جوری غریب افتادم .

 بي نگاهِ عشق مجنون نيز ليلايي نداشت
بي مقدس مريمي دنيا مسيحايي نداشت

 بي تو اي شوق غزل‌آلوده‌يِ شبهاي من
لحظه‌اي حتي دلم با من هم‌آوايي نداشت

 آنقدر خوبي كه در چشمان تو گم مي‌شوم
كاش چشمان تو هم اينقدر زيبايي نداشت!

 اين منم پنهانترين افسانه‌يِ شبهاي تو
آنكه در مهتاب باران شوقِ پيدايي نداشت

 در گريز از خلوت شبهايِ بي‌پايان خود
بي تو اما خوابِ چشمم هيچ لالايي نداشت

 خواستم تا حرف خود را با غزل معنا كنم
زير بارانِ نگاهت شعر معنايي نداشت

 پشت درياها اگر هم بود شهري هاله بود
قايقي مي‌ساختم آنجا كه دريايي نداشت

 پشت پا مي‌زد ولي هرگز نپرسيدم چرا
در پس ناكاميم تقدير جاپايي نداشت

 شعرهايم مي‌نوشتم دستهايم خسته بود
در شب باراني‌ات يك قطره خوانايي نداشت

 ماه شب هم خويش مي‌آراست با تصويرِ ابر
صورت مهتابي‌ات هرگز خودآرايي نداشت

 حرفهاي رفتنت اينقدر پنهاني نبود
يا اگر هم بود ، حرفي از نمي آيي نداشت

 عشق اگر ديروز روز از روز‌گارم محو بود
در پسِ امروز‌ها ديروز، فردايي نداشت

 بي تواما صورت اين عشق زيبايي نداشت
چشمهايت بس كه زيبا بود زيبايي نداشت

  وحيد طلعت

با تمام اینا که خیلی برای خودت و نگاهت و شنیدن صدای گوش نوازت دل تنگم اما به امید این که در آینده ای نه چندان دور می تونم ببینمت و توی رود خونه زلال چشمات غرق شم آروم می گیرم.

یعنی میشه من دوباره ببینمت . یعنی میشه با اون چشمای قشنگت یک بار دیگه به من نگاه کنی و اون اخم دلنشینت رو چاشنی چهره مهربونت کنی و با محبت دوباره بهم حتی اگه شده مثل اون موقع ها

به دروغ بگی دوستت دارم .

دوباره با زنده کردن خاطرات گذشته اشکها به سمت من هجوم اوردند و فرصت نمی دهند یاد نگاه سردت تو اون روز سرد پایییزی که آخرین دیدار وحشتناک ما بود از خاطرم پاک بشه . با تنفر میخواستم از تو جدا بشم غافل از اینکه نگاهم سرتاپا التماس بود و بس . چشمهای بسته شده ام را باز میکنم تا به حال برگردم میخواهم از گذشته جدا بشم نه از گذشته که از یاد و خاطره تو جدا بشم .

  غروب یک روز پاییزی ، نم نم باران . آسمان گرفته. ابرهای گریان همه تداعی آن روز را دارد .

  یک روز غم انگیز . مثل همیشه وجودم پر بود از اضطراب و دلشوره . تا زمانیکه که ترا دیدم و تو آمدی .

  اما ای کاش آن روز نیامده بودی چرا که آخرین دیدارمان همان روز بود . بعد از آن دیگر ترا ندیدم.

  و از همان روز که غروب یک روز پاییزی ، نم نم باران آسمان گرفته و ابرهای گریان برایم جدایی ازیک دوست را به یاد می آورد .

  اگر چه دوستیمان بر پایه استواری نبود اما قشنگ بود.

بر سجاده عشق با تکبیر التماس به نماز خیال تو در مقابل قبله معبود قلبم می ایستم و با هر قنوت حضور همیشگی تو را میخواهم . با حریر چشمانت چادری از جنس گلبرگهای یاس بر سر میکنم و بر مهر قلب تو سجده . تو را از خدایم می خواهم و باصدایی که از انتها ترین نقطه دلم فریاد میشود داشتنت را برای همیشه از او می خواهم . از اشکهای چشمانم برای زمزمه های نمازم بهترین ترنم را می سازم و در سلام آخر اولین سلام را به تو می بخشم و در بخشایش او فقط تو را می خواهم .

  در تنهاترین آسمان شبم تو تک ستاره سربی قلب این تنهایی شدی سوسوی این ستاره را از شب این آسمان نگیر .

  در پهندشت سینه دلم سکوت است و اضطراب دلشوره است و غوغا و تاریکی . ظلمت شبهای این دل تنهایم را تو ستاره امید باش .

  انتظار برای تورا دوست میدارم به خاطر لحظه دیدارش وقتی تو را ببینم که با لبخندی بر لب و اشارتی بر چشم به سوی من می آیی ای همه آیت عشق .

  با تو همه شورم همه عشقم همه نورم و بی تو خشکم کویرم بایرم سردم . ای همه شور عشقم و نور چشمم مرا با نگاهت از این کویر بایر خشک نجات ده .

احساس میکنم امشب یه جور دیگه ای .....

حتی صدای نازنینت هم مثل اون موقع ها نیست که من میپرستیدمش....

چشمات رو هم که نگو!!! اینقدر منو به سردی نگاه میکنه که با نگاه کردنت بغض راه گلومو میبنده و میخوام زندگیمو بدم ،اما ازت یه قولی بگیرم که دیگه منو اینجوری نگاه نکن که این بی روحی نگات و سردی

صدات منو میکشه.....

چشامات امشب یه رنگ دیگست ، همیشه رنگ عشق بود اما امشب رنگ سرزنشه ، شایدم رنگ تمسخر .اگه بری من میمیرم ، خیلی زود میمیرم ....

اون لحظه ای که همیشه ازش میترسیدم خواه نا خواه رسیدش......

هر چی دلت میخواد بهم بگو من از خیلی وقت پیش انظار داشتم بهم بگی . پس نذار هیچ حرفی روی دل مهربونت سنگینی کنه .

بهم بگو که دیگه نمیخوای من تنها عزیزت باشم .

غصه منم نخور من یه جور با این درد مدارا میکنم ، من عادت کردم .

اما اگه رفتی دیگه بر نگرد . بذار من یه جوری با این درد بی امونم کنار بیام .

آره عزیزم تو هم میری دیگه بر نمی گردی و من برای همیشه باید چشم انتظارت بمونم در حالی که میدونم هرگز بر نمیگردی ...

  اشکهامو آروم آروم روی گونه هام می ریزم و گونه هام زیر داغی اشکهام خیس می شن .

  دیگه نمی تونم بغض گلومو فرو بدم به این امید که کسی اشکهامو نبینه.

  دیگه نمیتونم بخندم در حالی که قلبم دریای اشکها رو در خودش جا داده .

  به قلبم نهیب می زنم دیگه بس کن تا کی صبوری؟؟؟تا کی بردباری؟؟؟بذار چشمام بگریند تا باور کنم هنوز هم عاشقانه می پرستمش . شاید تو هم سبک شوی.

  بذارچشمهام دریایی از اقیانوس اشکهام بشن .

  بذار چشامام فریاد بزنند . بذار بغض چندین ساله را با گریه های شبانه آرام کنم. میخوام امشب همراه تمام ابرهای گرفته ببارم تا صحرای خشک گونه هام سیراب شوند .

  می خوام امشب طوفانی ترین دریا رو در چشمام داشته باشم و بدون شرم از نگاه دیگران فقط گریه کنم .

  اشک چه زیبا امشب خیال یاری دارد آروم از پنجره نگام جاری میشه و بر دلم میشینه.

من امشب یه دنیا غمم.

خدایا من امشب به اندازه ی ستاره هات غم دارم.

خدایا هر چه غم و دلتنگی و حسرت امشب ریختی تو دل من.

امشب غم دارم به خاطر اینکه دوباره با دیدن چشماش یاد بی وفاییاش افتادم . یاد روزی که بهم گفت باید تموم مهربونیات و نادیده بگیرم و تنهات بذارم.

خدا جون امشب خیلی دلم تنگه .

دلتنگ شنیدن صداشم. دلتنگ روزای با هم بودنمون .

من امشب یه دنیا حسرتم . حسرت روزایی که خیلی زود رفتن و من و دلم و تنها گذاشتن .

. دست خودم نیست.نمیخوام گریه کنی حتی حالا که میخوای بری طاقت دیدن اشکات را ندارم که بی وقفه روی گونه هات میریزن نمیتونم ببینم حالا که بعد از این همه مدت اومدی بگی نمیخوای دستهای گرمت همسفر دستهای سرد و بی روح من باشن .

عزیز نامهربونم حداقل بهم بگو چرا برچسب زشت از یاد رفته شده روی قلبی خورده که فقط برای تو میتپه؟؟؟؟

چرا من باید فدای اون دیو غروری بشم که تازه تو قلبت رشد کرده و اجازه نمیده تو صدای زمزمه منو که دارم از عشق برات میخونم بشنوی .

کاش از اول میدونستم که تو من و نمیخوای کاش میدونستم که داری با کلمات بازی میکنی و من شدم بازیچه دل نامهربونت.

اگه بی وفایت را باور میکردم الان نباید طعم تلخ تنهایی را بچشم ، الان نباید بشینم و تو چشمات نگاه کنم تا با این نگاه سردت بهم بگی که خیلی احمقانه دارم می بازم و باید منتظربمونم تا بهم بگی دیگه نمیخوای اون لبخند نازنینت مال من باشه .

بیا یه قراری بگذاریم نمیخوام هیچ وقت وجود پرمحبت که نمیدونم چرا دست بی رحم روزگار وحشیانه اونو بی مهر و محبت کرده پیش من باشه اما اجازه بده یاد تو که همیشه برام تداعی کننده زمانیه که بدون دغدغه

و نگرانی با تو سپری شده توی قلبم و ذهنم و روحم حک بشه .

چند وقتی میشد که آسمون نگات ابری بود. به من نمیگفتی چی شده . نگومیخواستی دلمو واسه همیشه تنها بزاری .

اما به خاطر کدوم گناه انجام نداده ؟؟؟؟واسه کدوم اشتباهی که پیش چشمای مهربونت قابل بخشش نیست یه همچین مجازات سنگینی حق من شده؟؟؟

من دارم تقاص کدوم کار بدمو میدم که چشمای قشنگت دیگه منو باور نمی کنه و دل مهربونت دیگه منو نمیخواد؟؟

شاید از اولم نمیخواست.

شاید نمیخواست و وانمود میکرد که میخواد من همه کسش باشم.

وقتی یه خورده عقب تر بر میگردم ، زمانی که من تنها بهارش بودم افسوس میخورم که چرا نتونستم دروغو از چشمات بخونم.

کاشکی به بی صداقتی که از اعماق وجودت بلند می شد بیشتر دقت میکردم.

تا الان محکوم

به تنهایی نمیشدم....

خوب من !!! اگه برگردی این قلب شکستمو پیشکش وجود مهربونت میکنم.

پس بیا این قلب شکسته رو که خودت با غرورت شکستی و له کردی پیشکشت کنم...

همیشه فکر میکردم بدون اون نمیشه زندگی کرد....

فکر میکردم زندگی تموم میشه،همه چیز به هم میریزه و بغض راه گلومو میبنده...

اما الان میبینم میشه هنوزم زندگی کرد... هنوزم میشه نفس کشید...

دنیا تموم نشده اما کاشکی میشد تا این روزهای بی تو بودنو من نمیدیدم.

جاش همه جا خالیه مخصوصا کنار من.

بغضی که تو گلوم سنگینی میکرد هنوزم همون جور باقیه.

دلم واسه روزای با هم بودنمون خیلی تنگه.

فکر نمیکردم فراموش کردنش انقدر سخت باشه نه! محال باشه.

نمیتونم اون نگاه قشنگشو فراموش کنم،اون خندید نا و حرف زدناش کمرنگم نمیشه چه برسه به اینکه بخوام فراموششون کنم.

میخوام باهاش حرف بزنم،بگم که بیا چون زندگی بدون واسم پوچه.حتی دنیام بدون تو رنگی نیست.

پس بیا وروزهای زندگی منو طلایی کن.

بگم برگرد که بدون تو غمی به جونم افتاده که داره منو میسوزونه و خاکستر می کنه.

 وقتی که تو اینجایی احساس آرامش می کنم حداقل دیگه حس زشت حسادت منو نمی سوزونه و خاکستر کنه... حتی دلم هم آروم میشه و یه آرامشی بهم دست میده که میخوام این حس برای همیشه در جریان باشه .

 با نگاه کردن به چشمای نازنینت که الان دیگه باچشمای من کاملا بیگانست خاطرات گذشته به طرفم هجوم میارن ومنو در خودشون غرق می کنن ، خاطراتی که همه جا همراه منن و لحظه ای منو رها نمیکنن،

 اما انگار تو دوست نداری بی قراری منو باور کنی ، هر وقت حرفامو بهت میزنم یه جوری نگاهم می کنی و با نگاهت انگار می خوای بگی که فایده ای نداره و این درد باید همیشه همدم و پر کننده لحظه های تنهایی من باشه ....

 چرا فکر میکنی منم می تونم مثل تو اینقدر بی خیال باشم واین درد دوست داشتنی و فراموش کنم؟؟؟

 اما حالا که برات فرقی نمی کنه دوست دارم یه چیزیو بدونی که خیلی دوست دارم ، اما خودت نخواستی که این علاقه دو طرفه باشه اما اینو میدونم که یه روزی میشه که منو بفهمی و التماس  چشمامو باور کنی....

 میدونم که خیلی دوست داری با کارهات دل عاشق منو بشکنی اما اگه یه دفعه به چشمام نگاه کنی حتما از این کارت پشیمون میشی ...

  زیر خاکستر ذهنم باقیست آتشی سرکش و سوزنده هنوز

  یادگاریست زعشقی سوزان که بود گرم و فروزنده هنوز

  عشقی آن گونه که بنیان مرا سوخت و از ریشه خاکستر کرد

  غرق در حیرتم از اینکه چرا مانده ام زنده هنوز

  گاهگاهی که دلم میگیرد پش خود میگویم

  آن که جانم را سوخت یاد می آرد از این بنده هنوز

  سخت جانی را بین که نمردم از هجر

  مرگ صد بار به از بی تو بودن باشد

  گفتم از عشق تو من خواهم مرد چو نمردم هستم

  پیش چشمان تو شرمنده هنور

  گرچه از فرط غرور اشکم از دیده نریخت

  بعد تو لیک پس از آن همه سال

  کس ندیده به لبم خنده هنوز

  گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده رود

  سال هاست که از دیده من رفتی

  دلم از مهر تو آکنده هنوز

  بیا برای یک بار هم که شده تصویر عشق را در ذهنمان ترسیم کنیم .

  نمی دانم چگونه باید باشد نمی دانم عشق را مربعی تصور کنم که چهار زاویه آن مساوی است و یا مثلی که دو ضلع کینه و نفرت و یک ضلع محبت دارد و یا اصلا بهتر نیست او راخطی صاف پندارم که در انتها نقطه اشتراکی با هم تشکیل می دهند .....

  ولی شاید بهتر این باشد که عشق را به شکل قلبی تصور کنم که من و تو هم زمان با هم از نقطه انتهایی آن شروع به دویدن کنیم و در بالای قلب دست در دست هم به درون حفره آن بلغزیم .

 شاید بهترین شکل همین باشد ....

   دگر ره شب آمد تا جهاني سيا كند 
  جهاني سياهي با دلم تا چها كند 
  بيامد كه باز آن تيره مفرش بگسترد 
  همان گوهر آجين خيمه اش را به پا كند
  سپي گله اش را بي شباني كند يله
  در اين دشت ازرق تا بهر سو چرا كند
  بدان زال فرزندش سفر كرده مي نگر
  كه از بعد مغرب چون نماز عشا كند
  سيم ركعت است اين غافل اما دهد سلام 
  پس آنگه دو دستش غرقه در چين فرا كند
   به چشمش چه اشكي راستي اي شب اين فروغ
  بيايد تو را جاويد پر روشنا كند
   غريبان عالم جمله ديگر بس ايمنند
   ز بس كاين زن اينك بيكرانه دعا كند
  اگر مرده باشد آن سفر كرده واي واي
   زنك جامه بايد چون تو جامه ي عزا كند
  بگو اي شب آيا كائنات اين دعا شنيد
  ومردي بود كز اشك اين زن حيا كند ؟

  در جستجوی تو تمام شهز را گشته ام ، ولی انگار تو از ابتدا در شهرجایی نداشتی ...

  در جستجوی آن دو چشمان تو در هر بازی سر کشیدم و در های  بسته را کوفتم . ولی انگار نه انگار تویی وجود داشته ای.

 با خودم فکر میکنم نکند تو در رویا بودی؟؟؟

 شاید هم تو خواب شیرینی بودی که یک شب پاورچین پاورچین به شهر خوابم آمدی و آنگاه سحرگاهان از لبه یدیوارهای شهر همچون  سایه خیال پر گشودی و رفتی ....

 اما حالا با خود می اندیشم تو بودی تو واقعیتی بودی که نه در رویا ونه در خواب در حقیقت محض دیدمت .

 اما اکنون نمیدانم کجایی؟؟؟؟؟

  گل من گريه مكن
  كه در آينه ي اشك تو غم من پيداست
  قطره ي اشك تو داند كه غم من درياست
  گل من گريه مكن
  سخن از اشك مخواه
   كه سكوتت گوياست
  از نگه كردنت احوال تو را مي دانم
  دل غربت زده ات
  بي نوايي تنهاست
  من و تو مي دانيم
  چه غمي در دل ماست
   گل من گريه مكن
  اشك تو صاعقه است
  تو به هر شعله ي چشمان ترم مي سوزي
  بيش از اين گريه مكن
  كه بدين غمزدگي بيشترم مي سوزي
  من چو مرغ قفسم
  تو در اين كنج قفس بال و پرم مي سوزي
  گل ن گريه مكن
   كه در آيينه ي اشك تو غم من پيداست
  فطره ي اشك تو داند كه غم من درياست
  دل به اميد ببند
  نا اميدي كفرست
  چشم ما بر فرداست
  ز تبسم مگريز
  در دندان تو در غنچه ي لب زيباست
  گل من گريه مكن

شاید هیچ عضوی به قشنگی چشمای ما آدما نباشه ، حتما می پرسید چرا ؟ خوب الان میگم .

با تمام اینا که خیلی برای خودت و نگاهت و شنیدن صدای گوش نوازت دل تنگم اما به امید این که در آینده ای نه چندان دور می تونم ببینمت و توی رود خونه زلال چشمات غرق شم آروم می گیرم.

یعنی میشه من دوباره ببینمت . یعنی میشه با اون چشمای قشنگت یک بار دیگه به من نگاه کنی و اون اخم دلنشینت رو چاشنی چهره مهربونت کنی و با محبت دوباره بهم حتی اگه شده مثل اون موقع ها

به دروغ بگی دوستت دارم .

دوباره با زنده کردن خاطرات گذشته اشکها به سمت من هجوم اوردند و فرصت نمی دهند یاد نگاه سردت تو اون روز سرد پایییزی که آخرین دیدار وحشتناک ما بود از خاطرم پاک بشه . با تنفر میخواستم از تو جدا بشم غافل از اینکه نگاهم سرتاپا التماس بود و بس . چشمهای بسته شده ام را باز میکنم تا به حال برگردم میخواهم از گذشته جدا بشم نه از گذشته که از یاد و خاطره تو جدا بشم .

   غروب یک روز پاییزی ، نم نم باران . آسمان گرفته. ابرهای گریان  همه تداعی آن روز را دارد .

 یک روز غم انگیز . مثل همیشه وجودم پر بود از اضطراب و دلشوره . تا زمانیکه که ترا دیدم و تو آمدی .

 اما ای کاش آن روز نیامده بودی چرا که آخرین دیدارمان همان روز بود . بعد از آن دیگر ترا ندیدم.

 و از همان روز که غروب یک روز پاییزی ، نم نم باران آسمان گرفته و ابرهای گریان برایم جدایی ازیک دوست را به یاد می آورد .

 اگر چه دوستیمان بر پایه استواری نبود اما قشنگ بود .

 احساس میکنم امشب یه جور دیگه ای .....

 حتی صدای نازنینت هم مثل اون موقع ها نیست که من میپرستیدمش....

 چشمات رو هم که نگو!!! اینقدر منو به سردی نگاه میکنه که با نگاه کردنت  بغض راه گلومو میبنده و میخوام زندگیمو بدم ،اما ازت یه قولی بگیرم که دیگه منو اینجوری نگاه نکن که این بی روحی نگات و سردی

 صدات منو میکشه.....

  چشامات امشب یه رنگ دیگست ، همیشه رنگ عشق بود اما امشب رنگ  سرزنشه ، شایدم رنگ تمسخر .اگه بری من میمیرم ، خیلی زود میمیرم ....

 اون لحظه ای که همیشه ازش میترسیدم خواه نا خواه رسیدش......

 هر چی دلت میخواد بهم بگو من از خیلی وقت پیش انظار داشتم بهم بگی . پس نذار هیچ حرفی روی دل مهربونت سنگینی کنه .

 بهم بگو که دیگه نمیخوای من تنها عزیزت باشم .

 غصه منم نخور من یه جور با این درد مدارا میکنم ، من عادت کردم .

 اما اگه رفتی دیگه بر نگرد . بذار من یه جوری با این درد بی امونم کنار بیام .

 آره عزیزم تو هم میری دیگه بر نمی گردی و من برای همیشه باید چشم انتظارت بمونم در حالی که میدونم هرگز بر نمیگردی ...

  رفتند دلبران و ندانم نشانشان
  اما نشسته بر لب من داستانشان
  هر روز و شب به سوز دعا آرزو كنم
  دارد خدا ز چنگ بلا در امانشان
  گلچهرگان به حال نبردند با دلم
  طرز نگاه ناوك و ابرو كمانشان
   آنان كه يار مردم محنت رسيده اند
  اي جان من فداي دل مهربانشان
  آن رفتگان كهرسم محبت نهاده اند
  صد ها هزار رحمت حق بر روانشان
  آتش زدند به جان من آن دم كه مادران
   سر مي دهند ضجه به گور جوانشان
  بسيار عارفان كه جهان حقيقتند
   ام من و تو بي خبريم از جهانشان
   لبهايشان به خنده و دل گرم عشق دوست
  باغي ز گل شكفته شود در بيانشان
  بر يار عاشقند و از اغيار فارغند
  جز شكر حق نمي شنوي از دهانشان
  گل هاي شعر مي شكفد بر لبان من
  بارانشان سرشك و غمم باغبانشان
  هر جا كه عاشقان سخن انجمن كنند

   سلام قشنگترین بهانه من برای زندگی . نمیتونم آخرین نگاهتو  که  جزیی از وجودمه فراموش کنم .

 اون حرفهای آخرتو که بهم میگفتی در همه حال به یادمی از خاطر  من نمیتونه پاک بشه .

 گرمی دستهای لطیفت روهنگام دلتنگی حس میکنم و احساس  میکنم انقدر بهت نزدیک شدم که میتونم فاصله های ترس آور بین خودمون رو از بین ببرم و تو رو از از خیالم بیرون بکشم و برای هزارمین بار بهت بگم که با تموم نا مهربونیات وجودتو از همونی که ما رو از هم جدا کرد خواستارم. می خوام حرفهایی که هزار بار بهت گفتم دوباره بهت یاد آوری کنم که یادت باشه من با یاد تو نفس هامو تجدید می کنم .

 اما ایندفعه بخاطر عزیز ترین کس خودت ناله ها و گریه های منو بی جواب نذار.

 نمیدونم چرا نمیخوای هنوزم دلتنگی منو باور کنی ، چرا دوست  نداری بفهمی که برای روزای پیش من بودنت اینقدر دلتنگم که میخوام پیش خدا فریاد بزنم که منو بیاره پیشت.

 امروز اومدم بهت بگم که چقدر دوستت داشتم و دارم پس چرا تو من و احساسمو باور نمیکنی اما من باید تو و وجود دروغ تو روکه دیگه چیزی ازش اینجا وجود نداره باور کنم و باهاشون زندکی کنم.

 اما دیگه نمیتونم ، دیگه تحمل دلم تموم شده حتی اونم که انقدر صبور بود نمیتونه بار سنگین دروغاتو روی شونه های نحیفش بکشه. دیگه دلم میخواد تو زندگیم هیچی از یاد تو اینجا نباشه که راحت تر بتونم این غم سنگین رو فراموش کنم حتی اگه به قیمت از دست دادن جونم باشه که با مهر تو آمیخته شده.......

توي اين كوچه هاي مه گرفته
كسي دلواپس اندوه من نيست
هنوزم تو چشام خورشيد اما
ديگه حسي واسه روشن شدن نيست

دوباره مي رسم به خاطراتي
كه با عطر خوش خونه رفيقن
ترانه سر رسيده از سكوتم
ولي ميلي ندارم من به خوندن

تموم كوچه ها تاريكن اين جا
تموم ارزو ها دست بادن
من از اين ادمكها نااميدم
كه چشماي متو به گريه دادن

اشکهامو آروم آروم روی گونه هام می ریزم و گونه هام زیر داغی اشکهام خیس می شن .

دیگه نمی تونم بغض گلومو فرو بدم به این امید که کسی اشکهامو نبینه.

دیگه نمیتونم بخندم در حالی که قلبم دریای اشکها رو در خودش جا داده .

به قلبم نهیب می زنم دیگه بس کن تا کی صبوری؟؟؟تا کی بردباری؟؟؟بذار چشمام بگریند تا باور کنم هنوز هم عاشقانه می پرستمش . شاید تو هم سبک شوی.

بذارچشمهام دریایی از اقیانوس اشکهام بشن .

بذار چشامام فریاد بزنند . بذار بغض چندین ساله را با گریه های شبانه آرام کنم. میخوام امشب همراه تمام ابرهای گرفته ببارم تا صحرای خشک گونه هام سیراب شوند .

می خوام امشب طوفانی ترین دریا رو در چشمام داشته باشم و بدون شرم از نگاه دیگران فقط گریه کنم .

اشک چه زیبا امشب خیال یاری دارد آروم از پنجره نگام جاری میشه و بر دلم میشینه.

الان چند وقتی میشه نتونستم خوب نگاهت کنم، واسه همین همه چیز یک رنگ دیگست ، مثل رنگ غم.

وقتی نگاهت نمی کنم انگاری یه تیکه از وجودمو گم کردم چون نمیتونم با نگاهم بهت بگم که با تمام نا مهربونیات هنوزم دوست دارم و میخوام هنوزم وجودم با درد نداشتنت عجین باشه.

آخه من با این درد زندگی می کنم. دیگه جزیی از وجودم شده . با این درد دوست داشتنی نفس می کشم و کارای روز مره ام را انجام میدم .

نمی دونم چرا خدا یک دفعه اینقدر با من مهربون شد و ترو فرستاد که من با نگاه کردنت این موهبتش یعنی عشق را بشناسم و با تک تک اعضای بدنم اونو حس کنم و در اون غرق بشم و

چرا یک دفعه بندشو با من نا مهربون کرد!!!!!

اما خدا جون خیلی دوستت دارم . به اندازه تمام قشنکیهات دوست دارم که عشق منو واسه همیشه تو قلبم حفظ کردی.

نمیخوام گریه کنی حتی حالا که میخوای بری طاقت دیدن اشکات را ندارم که بی وقفه روی گونه هات میریزن نمیتونم ببینم دست خودم نيست

در مقابلت زانو میزنم ، دیدگانم را میبندم و اشکهایم را بر گونه هایم می ریزم.

دستانم را میگشایم و قلبم را از هر چه نیرنگ و ریا است پاک میکنم و به درگاهت می آیم.

با صدایی که از اعماق وجودم سرچشمه میگیرد ترا می خوانم و بعد دیگر بغض گلو امانم نمیدهد .

زیر لب زمزمه میکنم،صدایت میزنم و آرام نجوا میکنم که درهای لطف و رحمت خود را بر من مبند .

راهگشایم باش گرچه میدانم بنده رو سیاهی هستم ، دستهای ناتوانم را بگیر اگر چه من در وظیفه خود کوتاهی کردم.

تو بزرگی کن من امید به رحمت تو دارم. تو کمکم کن تو که بزرگی ، رحیمی ، بخشنده ای و کریمی.

تو که بنده نوازی، تو که اول و آخر هر کلامی .

و بعد دیگر نمی توانم ادامه دهم بر روی سجاده ام می افتم و گونه هایم را با پر چادرم پاک میکنم.....

چند وقتی میشد که آسمون نگات ابری بود. به من نمیگفتی چی شده . نگومیخواستی دلمو واسه همیشه تنها بزاری .